Miguel Iglesias - Trail & Run GZ

🏁 PERCORRIDO 🏁

Tras participar o día anterior no Cross de Santiso, tocou soltar pernas polas terras da Pobra do Caramiñal nunha nova andaina que neste caso sería a Andaina de San Isidro cun percorrido de 14Km e 550m+ moi semellante ao percorrido do trail curto evitando algún cortalumes e zonas máis técnicas.

Pois nova andaina nunha localización nova xa que aínda que participara no Trail Subida ao Tremuzo de Outes este era noutro lugar polo que non coñecía nada do que me ía atopar nesta Andaina. O percorrido sería o mesmo que o do trail curto con algunhas variacións para evitar zonas máis técnicas polo serían 15Km e 670m+.

Ata última hora estiven esperando a ver se podía correr o Trail da Camelia que este ano cambiou de localización de Vedra para Santa Cruz de Ribadulla polo que tamén cambiaba as distancias e os percorridos. Finalmente pola lesión non conseguín chegar polo que decidín ir a andaina que tamén se facía. O percorrido sería o mesmo que o do trail de distancia intermedia con algunhas variacións para evitar zonas máis técnicas polo serían 14Km e 400m+.

Hoxe foi un día distinto e que de vez en cando hai que facer, xa que non tocaba correr senón pasear e desfrutar das paisaxes que Galicia nos ofrece, descubrindo recunchos e gardando anécdotas que contar.

En Parada de Sil (Ourense), atópase a ruta de sendeirismo PR-G 98, homologada en agosto de 2008, unha ruta circular duns 19 km aprox. pero que se pode acortar se é preciso. Nós fixémola completa xa que unha vez alí haberá que ver todo o que nos ofrece a ruta.

A ruta comeza en Parada de Sil na Praza do Barquilleiro, alí atópase a sinal de comezo da ruta polo que unha vez preparados poñémonos a andar.

Aínda non transcorrido o primeiro km xa nos adentramos en camiños cubertos por carballos que co día que estaba a facer ben se agradecía a sombra.

Tamén apareceu un can pequeno que se nos puxo a perseguir, pensando que ao chegar a un punto daría volta e volvería para a casa pero íamos estar moi equivocados...

Chegamos a Sardela, onde no medio da praza teñen un gran lavadoiro e seguimos avanzando cara o seguinte punto, Entrambosríos onde practicamente se vai todo o tempo baixando.

Pero antes de chegar tivemos que facer un alto no camiño xa que a un dos integrantes lle estaba a picar algo no pé e houbo que sacalo... cousas que pasan, e mentres uns facían as curas outros ían polo camiño todo tranquilo sen sacar as mans dos petos a non ser para atender o móbil.

Continuamos ata chegar a Entrambosríos, onde se pode ver o castaño milenario (que non souben cal era) e os muíños que había que estaban restaurados.

Tras ver os muíños seguimos o camiño marcado polas balizas e marcas que estaban en todos os sitios, practicamente é imposible perderse.

Cruzamos o regato do Batán, no que a ponte que hai estaba despois do regato, supoño que farían a ponte e despois veu o rio... e continuamos baixando, seguindo o curso do Batán.

Comezamos a subir e a ver a luz do sol despois de estar a sombra dos carballos e castiñeiros para por fin, ver o rio Sil.

Comezamos a subir as viñas da Sapeira, unha zona vinícola na que me da para pensar, xa que recoller as uvas aí ten o seu traballo, entre o calor que fai en setembro e a pendente que teñen as plantación hai que estar moi ben fisicamente.

Seguimos subindo por un camiño zigzagueante e duro ata chegar a "Carrioza" en Fondodevila onde o terreo se volvía un pouco máis favorable aínda que seguíamos subindo, de paso poñémoslle un nome ao can e tras moito pensar e reflexionar poñémoslle Turín.

Tras saír da "Carrioza" chegamos ao pobo de Fondodevila onde fixemos unha parada nunha fonte para recargar auga e hidratarnos un pouco que ao can tamén tiña sede. 

En ese punto podes continuar coa ruta cara os Balcóns de Madrid e Santa Cristina ou volver cara Parada de Sil.

Continuamos o camiño pero xa buscando unha sombra onde parar a xantar e 1 km máis adiante atopamos un banco onde sentarnos para comer comodamente.
Mentres comíamos temos que cambiarlle de nome ao can xa que resultou ser femia e non macho... o novo nome sería Turina.

Acabamos de xantar e continuamos coa sorpresa que a 500 metros de onde nos estabamos comendo, había unha area recreativa onde se podía comer máis tranquilamente mentres nos comíamos no medio do monte as agachadas.

A uns metros da area recreativa atópanse dous miradoiros: o Curral do Penso e Os Balcóns dos Mouros ou de Madrid, a uns 400 metros sobre o Sil onde se pode observar perfectamente os Canóns do Sil e o Catamarán facendo a ruta polo rio.


Nestes miradoiros Turina pérdesenos xa que había máis cans e púxose a xogar con eles, mentres nos continuabamos o camiño.
A un metros dos Balcóns atópase o Foxo dos Lobos que se utilizaba na Idade Media como trampa para matar os lobos.


Continuamos a ruta e a uns 500 metros, regresa Turina ao galope. ¡¡Esta cadela non se perde!! Seguimos o camiño dirección Santa Cristina, percorrendo a ladeira do Canón do Sil onde volvemos a perder de vista a cadela.
Tras unha baixada zigzagueante, onde hai que ter moito coidado onde se pisa porque debaixo de tanta folla hai pedras soltas que poden provocar unha torcedura.


Despois de baixar comezamos a subir e para sorpresa a nosa volvémonos a atopar con Turina que se enganchara con un grupo de sendeiristas que tamén estaban a facer a ruta pero a cadela ao vernos continúa a súa viaxe con nos.

Chegamos a un cruce onde pódemos ir a dereita ata o Mosteiro de Santa Cristina, que está a uns 350 metros ou a esquerda continuando a ruta. Nos imos ata Santa Cristina onde tras unha pequena baixada nos sae o home que está alí cobrando para a súa entrada cando nos pregunta "¿Que facedes coa cadela por aquí?, ¿secuestrástela?, esta cadela é do pobo" e tras explicarlle o sucedido e rirnos, déixanos coller auga e entrar no mosteiro.





As aforas da igrexa hai unha especie de santuario onde a xente deixa pulseiras e colgantes a modo de ofrenda para que lle curen os males e os guíen polo bo sendeiro.


Continuamos a viaxa subindo un bo tramo sen Turina ata que de repente volve aparecer facéndolle compañía a unha familia pero desta vez a cadela segue con eles.

Pasamos o Castro onde hai un mirador pero tiñamos a información de que este se atopaba dentro do cámping que alí hai e como estaba pechado seguimos o camiño cara Chamoso, unha antiga aldea agora en ruínas.


Tras avanzar un km temos que abrir e cerrar un sofisticado portal para continuar polo sendeiro.


E tras continuar o camiño por fin vemos civilización e nos atopamos a casa do concello polo que a ruta chegaba ao seu fin.



Para cerrar a ruta cun bo sabor de boca, imos tomar algo indispensable unha vez que visitas a Ribeira Sacra, un bo viño branco pero antes de chegar ao bar, ¿A que non sabedes quen estaba no pobo esperando? Efectivamente, alí estaba xa a Turina toda contenta.


Tomando o viño e descansando un pouco da camiñata que nos metemos, descubrimos que para acceder ao mirardor que estaba no cámping, hai unha pista pegada a este que leva ata el sen ter que entrar no cámping, polo que decidimos volver para ver todo o que nos ofrece a ruta pero xa en coche que xa se empezaba a marchar o sol e se imos andando íamos chegar de noite.

Este mirador ten dúas pasarelas de madeira nas que poder observar os Canóns do Sil e incluso descansar un pouco nos bancos que alí hai observando a paisaxe e a 200 metros está o miradoiro A Pena da Cividade, dende o que eu me sentín máis seguro (¡as pasarelas movíanse máis da conta!).



E tras ver o solpor, regresamos ao coche para poñer rumbo a casa e deixar atrás esta magnífica ruta que nos levou facer entorno as 6 horas coas súas paradas para fotos, xantar e admirar a natureza e o seu entorno.


Datos técnicos:

• Distancia: 19 km aprox.
• Duración: 6 horas
• Desnivel máximo: 420 metros 
• Esforzo físico: Medio/Alto

A isto pódeselle chamar “loucura” ou “non ter que facer” pero decidimos facerlle caso a Otero e facer a trote as últimas dúas etapas do Camiño de Santiago, na variante do Camiño Sanabrés que vai dende Lalín ata Santiago completando así uns 55 km aprox. 

O día chegou, venres as 8:15 am xa en pé para comezar a aventura, diríxome cara A Bandeira onde quedara cos amigos (Otero e Alberto) para despois desprazarnos ata Lalín e arrancar. Mentres íamos cara Lalín xa nos íamos fixando por onde teríamos que ir e pensando que todo esa viaxe que estabamos facendo en coche cara Lalín, despois teriámolo que volver a facer ao revés e a pé... 

Xa en Lalín acabamos de prepararnos, sacamos a rigorosa foto de comezo e arrancamos as 10:00 am con unha temperatura de 1ºC (que ben se estaba na cama).

Comezamos percorrendo o paseo fluvial Pontiñas de Lalín para entrar en calor, xa que a verdadeira etapa comezaba uns 5 km despois no albergue de A Laxe. Despois de pasar polo albergue continuariamos uns metros pola nacional e logo 2 km por pistas ata chegar a Prado.
En Prado volveríamos a ir pola nacional ata meternos noutro desvio que nos levaría por pistas ata meternos nunha zona forestal onde teríamos que cruzar a antiga ponte de Taboada sobre o río Deza, afluente do Ulla.

Tras cruzar a ponte, veu unha subida entre pedras e moita auga na que algún de nos xa probou se estaba fría ou non. Ao acabar de subir veríamos as primeiras casas de Taboada e logo volveríamos a ter que percorrer uns metros a nacional e coller outra pista forestal durante uns 2 km para chegar ao Albergue de Transfontao.
Tras pasar o albergue metémonos por un camiño empedrado e cheo de auga, posiblemente foi o momento máis divertido da viaxe, xa que despois de intentar non mollarnos indo de pedra en pedra, foi imposible non probar a auga nos nosos pés e ao ver que xa os tiñamos mollados xa cruzamos polo medio do “riachuelo” como se non houbese auga, importándonos moi pouco mollarnos.

Despois da diversión de mollarnos como nenos pequenos, continuamos a viaxe e tras seguir pola pista forestal durante 2 km chegamos a Silleda, pola que teremos que atravesar ata chegar de novo a nacional para ir alternando pistas con nacional cerca de 1 km ata chegar a Nudesa onde collemos un desvío que nos levará a unha aldea.
Ata aquí todo parecía ir ben pero un dos compañeiros comezou a notar molestias no xeonllo e tivemos que baixar o ritmo que levabamos mentres decidía se ao chegar a Bandeira se quedaba e non remata a aventura ou buscaba unha solución para rematar. A 2 km desta aldea teremos que cruzar o rio Toxa, afluente do río Deza para chegar a aldea de Chapa. Unha vez alí decidimos que habería que comer algo polo que pararíamos en Bandeira e decidir o futuro do noso compañeiro lesionado.

Tras chegar a Bandeira fomos ao Café Bar Arume onde pillamos uns bocadillos para ir comendo polo camiño e non perder moito tempo. Mentres esperamos a opción escollida polo compañeiro lesionado foi que tiña que rematar a aventura si ou si, polo que decidiu pasar pola casa, pillar a bicicleta e rematar con nós este desafío.

Ao abandonar Bandeira e baixando A Casela fomos comendo tranquilos ata que acabamos e volvemos a trotar por pistas de asfalto e sendeiros ata Dornelas, aí eu comecei a sentirme mal, supoño que sería comer e seguir trotando que ao estómago non lle gustou moito, pero pouco a pouco foi pasando. Tras pasar Dornelas seguimos cara San Miguel de Castro.

Despois de pasar San Miguel de Castro chegamos a Ponte Ulla e adentrarnos na provincia de A Coruña. Tras un forte descenso podemos ver a capela de Gundián, onde fixemos un alto para desviarnos do camiño e cruzar o rio Ulla pola ponte do tren, en vez de por onde tiñamos que ir xa que así poderíamos desfrutar dunhas grandes vistas non aptas para xente con vertigo e visitar o mirador de Gundián.

Despois de abandonar Ponte Ulla, temos que ir pola nacional uns 400 metros de subida constante ata coller un desvío tamén subindo. Neste punto as forzas abandonáronos e tivemos que ir andando, iso si, andando rápido que cada vez quedaba menos tempo de sol... Tras percorrer 4 km de pistas continuamente subindo chegamos a capela de Santiaguiño onde hai unha fonte polo que fixemos unha repostaxe para cambiar a auga que levabamos. Uns metros máis adiante está o albergue de Outeiro no que finaliza a penúltima etapa.
Ata aí levábamos percorrido uns 38 km, as forzas xa non existían e pasousenos pola cabeza quedarse no albergue pero ao final seguimos xa que só restaban 16 km para chegar, pero 16 km máis duros xa que íamos sen forzas e con dor en músculos que non sabía nin que existían. Despois de percorrer uns 4 km chegamos a outro “charco” pero desta vez xa non había ganas de mollarse, os compañeiros pasaron polo muro e eu pola finca do lado intentado mollarme o menos posible porque xa empezaba a facer frío e podía levarme a coller un resfriado.

Uns metros máis adiante do charco e chegando ao asfalto, pódese ver a dereita o preto que estamos do Pico Sacro, habendo tempo e ganas sempre se pode ir visitalo e contemplar as vistas pero desta vez a nós non nos tocaba ir.

A partir de aquí vaise case todo o tempo por pistas asfaltadas ata chegar a Susana, onde imos preto de 1 km pola nacional ata cruzala para logo pasar por debaixo dela e non volver a vela, xa que se vai todo por pistas. Tras cruzar unha vía do tren chegamos a Vixoi, primeira aldea do concello de Santiago. 
Xa só falta 6 km pero que se fixeron eternos xa que o cansancio era moi grande e as pernas xa ían soas, impulsadas polas ganas de chegar e acabar o antes posible. Tras chegar a Angrois fixemos un alto nun bar para pillar algo de comer xa que as barritas e os xeles que levabamos xa se terminaran e o corpo comezaba a pedir azucre. Dende Angrois xa só faltaban 3 km e tras chegar a un camiño empedrado ao fondo por fin se ve a Catedral, a viaxe estaba chagando a súa fin. 
Despois de cruzar a rúa da Ponte do Sar, afrontamos unha dura subida para chegar a zona vella de Santiago e só queda desfrutar destes últimos metros para chegar a trote cos brazos en alto a Praza do Obradoiro.

Despois dunhas 9 horas de camiño e case 55 km dos que uns 25 km os fixemos a trote e outros andando a ritmo elevado conseguimos chegar ao destino, aínda que nalgúns momentos a cabeza nos dicía que era mellor parar e volver, continuamos guiados polas ganas e forza de superación, que fixo que lograramos este reto. Unha vez rematamos, seguramente os tres pensamos que nunca máis fariamos algo así pero despois de descansar, ¿por que non volver a intentalo ou facer o Camiño desde Francia? algo que teño moitas ganas facer.

PD: Agradecementos a un compañeiro que despois de traballar nos veu a recoller para poder volver a casa e no que tivemos que xogar ao Tetris para poder meter a bicicleta no maletero. Gracias Neiro!!

Despois de moito intentalo e buscar día para ir, por fin conseguimos ir visitar a aldea de Grobas, abandonada dende fai décadas e de paso facer unha ruta de sendeirismo por alí. A intención era de saír dende Fixó e facer unha ruta circular que nos levaría por Fixó, Alto do Coco, Bustelos e a aldea de Grobas pero ao final ao non atopar Fixó cambiamos de ruta e fomos cara os eólicos onde teríamos que baixar unha pendente pedregosa que remataría na aldea de Grobas e mentres se baixa a pendente, xa se podería observar a aldea.

Destacar tamén as vistas e o agradable entorno arredor do regato de Grobas que ben vale a pena baixar ata alí para desfrutar del e da tranquilidade que ofrece.

Despois de visitar a aldea e o entorno do regato, decidimos continuar o camiño que estaba marcado con unha cinta polo trail de Vilatuxe que se celebrara semanas antes (posiblemente para o ano que ven, faga este trail para volver desfrutar deste entorno). Isto levaríanos a ter que subir pola montaña como se fóramos case escaladores, este sería o punto máis complicado do noso traxecto pero tamén o que máis desfrutamos. 

Mentres subiamos íamos parando para descansar, admirar a paisaxe e ver o traxecto que levabamos feito. Tamén daba tempo a pensar cal sería a próxima ruta que faríamos. Na seguinte imaxe pódense ver os eólicos de fondo, sitio onde tiñamos o coche.

Tras coroar a montaña puidemos sentir como se acabaramos de coroar os Alpes e sentir un aire forte que che facía perder a estabilidade (polo menos no meu caso que peso pouco). Ao seguir o camiño ata a seguinte aldea, atopámonos cunhas vacas que algún de nos as foi acaricias e incluso sacarse un "selfie" con elas.

Ao final foron sobre 10km de ruta e con bastante desnivel acumulado. Sen dubida para min gustoume máis a volta por ir a un ritmo máis elevado pero no que me din de conta que hai que estar preparado para ir pola montaña, sobre todo se queres ir a trote ou correndo para ir andando non fai falta moito.
Esperemos que estas etapas se poidan volver a repetir pronto porque aparte de facer exercicio sempre e agradable pasar o día de contos cos amigos e desfrutar das paisaxes.